pkn-deventer

Beste gemeenteleden,

Deze pagina is speciaal voor u gemaakt. Hier kunt u wat uitgebreider te weten komen wat Miriyawalé allemaal doet en waar het geld van de collectes aan besteed wordt.

Elke maand komt er een verhaal bij.

Jardin d’enfants of
Peuter/kleuterschool (3-6 jaar)

barakissa 2016

Dit is Barakissa. Zij is net 8 jaar geworden (najaar 2015). Ze is de enige dochter van Fatou. Samen met haar alleenstaande moeder is Barakissa 4 jaar geleden naar Sikasso verhuisd. Haar moeder hoopte op meer geluk. Ze kwamen uit een dorp niet ver van Sikasso. Haar familie had hen in de steek gelaten omdat Fatou een gescheiden
vrouw is, wat in veel dorpen nog steeds word gezien als een schande. Het komt vaak voor dat vrouwen als Fatou daarom naar de grote stad verhuizen om daar geluk te zoeken voor zowel zichzelf als voor hun eventuele kinderen.

Fatou huurde twee kamers voor haar en haar dochtertje op een erf niet ver van het centrum van Miriyawale. Er wonen nog twee andere families op hetzelfde erf. De moeder van Barakissa moet werken, 6 dagen per week, de kost verdienen, want er is niemand anders die voor hen zorgt. Barakissa was daardoor vanaf haar vierde jaar bijna elke dag alleen thuis en zwierf veel alleen op straat. In de Malinese cultuur is het vrij normaal dat kinderen met de andere families mee eten maar daar bleef het bij Barakissa ook bij. Aandacht kreeg ze niet laat staan liefde en begeleiding. Naar school gaan kon ze ook niet want voor de gratis basisschool van de staat was ze nog te jong en voor de privé kleuterschool had haar moeder geen geld. In de vroege ochtend en avond helpt ze haar moeder mee in het huishouden. Heel normaal voor Malineese meisjes.

Barakissa was toen ze bij ons binnenkwam een onhandelbaar meisje. Haar normale vraag om aandacht werd door haar moeder vaak beantwoord met een norse toon en kritiek. Barakissa was zeer agressief en vocht voor haar bestaan in de wijk. Ze luisterde naar bijna niemand meer en was vaak verdrietig en gefrustreerd. Op haar vijfde heeft ze een trap van een ezel gekregen waardoor ze een grote wond op haar mond kreeg. Ze kreeg de bijnaam Fali-terre-mousso (vriendin van de ezel). Deze bijnaam achtervolgt haar tot op de dag van vandaag.

Vanaf november 2012 kwam ze elke ochtend op de peuterspeelzaal/kleuterschool van Miririyawalé, die toen net gestart was. S´middags kwam ze altijd na thuis gegeten te hebben weer naar het centrum om te spelen en te knutselen tijdens de open inloop. Ze is 2 jaar bij ons op school geweest en zit nu in de 2e klas van de basisschool.
Het gaat goed met Barakissa op de basisschool. Ze kan meekomen en heeft een goede schoolhouding. Ze is aanspreekbaar, heeft vriendinnen, maakt grapjes en is trots op de mooie tekeningen die ze maakt. Haar thuissituatie is niet veranderd. Nog steeds komt ze naar de zaterdagfeesten van het centrum en regelmatig zien we haar met vriendinnen komen om te spelen, te tekenen en te knutselen op vrije middagen.

Mede dankzij Miriyawalé heeft ze een begin van zelfrespect en geleerd dat ze er mag zijn maar wel moet buigen. Ze weet dat ze door gewoon te vragen ook haar zin kan krijgen omdat er in het centrum naar haar wordt geluisterd, dat ze niet altijd hoeft te vechten. Het centrum is voor haar een plaats waar ze kan ontspannen en leren. Een plek waar ze na schooltijd naar toe kan gaan en waar ze begeleid kan worden tijdens haar verdere schoolcarrière.

barakissa 2012

Vrouwenvakschool

djenneba 2

Djenneba

Ze kwam bij ons binnen als leerling van de vrouwenvakschool. Bescheiden, broodmager, rond de 25 jaar oud en moeder van 4 kleine kinderen. (0,2,4 en 6 jaar)

Langzaam aan kwamen we haar schrijnende verhaal te horen. De vader van haar kinderen was weg, naar de goudmijnen om geld te verdienen. Hij had Djenneba achtergelaten in een 2 kamerwoning met de 4 kinderen zonder geld, bed of enig ander comfort. Hij onderhield geen contact meer met Djenneba en stuurde geen geld. Maar 2 deuren verderop woonde een vrouw uit Cote Ivoire die pas bevallen was van Djenneba’s man en daar belde hij wel mee.

In het centrum hebben we via via een koelkast met een kleine vriezer gekregen en daar bevroren we elke dag 12 plasticzakken met een liter ijs in die Djenneba voor 16 cent per stuk in haar wijk kon verkopen. Van de opbrengst leefde ze samen met haar kinderen. Ondertussen had ze op de vrouwenvakschool zo goed borduren geleerd dat ze daar ook wat geld mee verdienen kon, ongeveer 3,50 euro per maand.

We hebben veel gesprekken met haar gehad, ze bleef hopen. We hebben contact gezocht met haar man via een vriend van haar man. De vriend is meerdere malen op het centrum geweest maar met de echtgenoot viel niet te onderhandelen. Ze bleef er alleen voor staan maar terug naar haar ouders, 20 km buiten Segou, wilde ze niet. Ijs verkopen is alleen lucratief in de hete tijd. Wij hebben haar in juni een startkapitaaltje gegeven zodat ze poffertjes kon gaan verkopen en bovendien een bamboe-bed met matras voor haar en haar kinderen. Tot en met november heeft ze het nog alleen vol gehouden. We kennen haar oudelik huis situatie niet. In Mali is het heel ongepast om veel persoonlijke vragen te stellen. Maar erger dan hoe zij met haar gezin het hoofd boven water moest houden hier kan het daar toch bijna niet zijn. Ze heeft geen eigen telefoon en sinds december hebben we niets meer van haar gehoord.

Dit is een voorbeeld van hoe we inspringen op maatschappelijk leed bij deelnemers en bezoekers van het centrum.

djenneba 1

Straatkinderen

straatkindeen op feest

Straatkinderen en Garibouts
Straatkinderen zijn kinderen die meer dan 12 uur per dag op straat doorbrengen. Soms hebben ze wel ergens een huis, maar geen thuis. Garibouts ook wel genaamd ‘Talibés’ worden ook gezien als straatkinderen, ze verblijven s’nachts wel in een opvanghuis bij een Marabout. Een Marabout is een godsdienst leraar of wel Koran leraar. De jongens overnachten ter betaling in het opvanghuis, krijgen ‘s ochtends om 5 uur Koran les en zwerven de rest van de dag op straat om te bedelen. Schrikbarend is de leeftijd van de jongens die uiteenloopt van 2 tot +/- 26 jaar.
Oorspronkelijk waren er gerespecteerde Koranscholen. Nu is het simpelweg uitbuiting van kinderen die gepaard gaat met veel ellende, een afvalput voor ongewenste jongetjes. De jongens bevinden zich in een uitzichtloze situatie. Ze ervaren gevaren op straat en in het opvanghuis zoals: ziekten, misbruik, prostitutie, drugs, mishandeling en ondervoeding.

Wat doet Miriyawalé?

Miriyawalé ondersteunt sinds 2012 deze straatkinderen. Het begon met bezoekjes van groepen Garibouts die met interesse keken wat er allemaal gebeurde op het Centrum van Miriyawalé. Sindsdien zijn we begonnen met het verzorgen van (verwaarloosde) wonden en het behandelen van andere medische klachten. Ook krijgen ze schoeisel en mogen ze zich wassen en verschonen. Eén keer per maand koken we voor ze (250 kinderen) in een feestelijke ambiance. Doordeweeks zijn ze welkom om aan het eind van de middag op het Centrum te komen spelen. Wij bieden de jongens verzorging, aandacht, een luisterend oor en als belangrijkste de kans om even kind te zijn.

bwa en babba
Bwa en Babba
Bwa en Babba (nu ongeveer 4 en 5 jaar) komen sinds anderhalf jaar regelmatig bij Miriyawalé. Zij zijn twee van de vele kinderen die als ‘garibout’ op straat terecht zijn gekomen. In centrum Miriyawalé kunnen straatkinderen zoals zij dagelijks terecht om uit te rusten, te spelen en leren, om zich te wassen en verschonen en voor medische verzorging.