Slang gedood op het erf

Naast het centrum is een leeg stuk grond. Het moet ooit een weg worden maar voorlopig is het ongebruikt. Alles groeit bloeit en leeft er ongestoord. Waarschijnlijk is de slang daarvandaan gekomen. Via een gat in de muur waardoor het overtollige regenwater het erf af kan stromen bij hevige buien in de regentijd.  Het gat moet maar dichtgemaakt worden met ijzeren gaas. Het risico van verstoppen af en toe door blaadjes en vuil nemen we op de koop toe, er kan dan geen slang meer binnenkomen.

Vakantie activiteiten

In de week-enden en vakanties is het centrum ook altijd open. De zomervakantie in Mali is altijd erg lang. Normaal zou de vakantie 3 maanden moeten duren, de maanden juli, augustus en september. Daar komt aan het begin altijd minstens één maand bij vanwege de examens. Leraren zijn niet beschikbaar om les te geven. Dus juni is ook vrij. De start van het schooljaar wordt ook meestal om diverse vaak onnavolgbare redenen één of twee weken uitgesteld. Het gevolg is dat de leerlingen héél lang niet naar school gaan en dan vaak geen boek inkijken. Tel daar bij op de andere vakanties en vrije dagen, de lerarenstakingen en absentie door ziekte en je begrijpt: effectief duurt een schooljaar hoogstens 6 maanden in Mali.

De grote vakantie is ook de regentijd. Veel kinderen en jongeren helpen dan mee op het land. De regentijd is het landbouwseizoen. Veel jeugd gebruikt deze vakantietijd ook om bij familie elders te gaan logeren. Naast het verplichte werken op het land of moeder helpen is er voor de meeste kinderen niets leuks te doen tijdens de vakantie afgezien van buiten spelen en televisie kijken. Prima natuurlijk, maar Miriyawalé biedt meer. Een programma met cultuur, educatie en sport elementen. Ongedwongen doen de kinderen en jongeren mee aan de met hen in samenspraak georganiseerde activiteiten. Zo krijgen ze persoonlijke aandacht en leren ze nog wat. Er wordt een veilige plek gecreëerd waar ze elkaar kunnen ontmoeten, zich ontspannen en ontwikkelen.

De eindejaarsvakantie duurt altijd 2 volle weken. De laatste week van december en de eerste week van januari. In het voorjaar is er dan nog weer een vakantie van twee weken.

Een paar foto’s van de dag van de presentatie van de culturele activiteiten voor de ouders en belangstellenden, aan het eind van een vakantie:

Dans, theater en muziek

 

Elke zondagmiddag tekeninloop

Tekenen blijft een altijd fascinerende bezigheid voor de bezoekers. Ze kunnen zich uiten. Essentieel.

Zolang als het centrum bestaat wordt er getekend. De kinderen kunnen er niet genoeg van krijgen. Ze krijgen amper de kans om thuis of op school te tekenen en het is zo belangrijk.

“Tekenen is essentieel voor kinderen. Het is hun aangeboren, universele taal waarmee ze zich in de wereld kunnen zetten: hier ben ik! Waarmee ze zich uit kunnen drukken, beter nog dan in woorden: dit ervaar ik. Want een kind tekent nooit zomaar iets. Alles wat kinderen tekenen komt van binnenuit en bevindt zich ergens in hen.”

“Door kinderen te laten voelen dat hun tekening belangrijk is, laat je merken dat ze zélf belangrijk zijn. Ze voelen zich gezien, ze mogen er zijn. En door de tekening te bevragen en er samen over te praten, voelen kinderen zich ook nog begrepen.”

Anna Verhoeven
http://oermoedersvannu.nl/artikel/het-belang-van-tekenen/

 

 

 

 

 

Kleuterschool weer gestart dit najaar

De kleuterschool is weer begonnen 1 oktober. De kleintjes komen met veel plezier. De nieuwe leerlingen in het begin nog wat schuchter maar na een week al voelden ze zich thuis.

We zijn begonnen met 17 kinderen en na de kerstvakantie komen daar nog 16 bij. De leeftijd van de kinderen is 3 t/m 6 jaar. We streven ernaar in oktober 2018 met 4 groepen van 16 kinderen te starten.

Paul Kamaté heeft de leiding over de kleuterschool onder mijn supervisie. Hij wordt bijgestaan door Fatoumata Fané en Hawa Keita. Paul en Fatoumata zijn gediplomeerd en ervaren en Hawa is een stagiaire die wij opleiden tot assistent kleuterjuf.

Het programma bestaat uit educatie, cultuur en sport.

 

Verhuizing december 2016

Vanaf de verhuizing in december 2016 naar het definitieve pand in Baguinéda is er hard gewerkt. Er moest verschrikkelijk veel gebeuren. Aan het pand en aan het (800 vierkante meter grote) terrein naast het pand. We zijn nog niet helemaal klaar maar wel een eind op weg.


Foto’s van het nieuwe pand

Voorkant van het pand

 

Voorstellen team

Even voorstellen

Op de foto staat het team dat gevormd is in de eerste maanden in Baguinéda en dat de dagelijkse activiteiten heeft uitgevoerd tijdens de grote vakantie in 2016. Het zijn van links naar rechts: Moussa, Maria, Marietou en Zou.

 

 

teamvergadering

Nieuwsbrief juni 2016

 

Beste vrienden van Miriyawalé.

Graag willen we jullie op de hoogte brengen van belangrijk nieuws binnen Miriyawalé. Veel lees plezier.

Allereerst..
In januari hoorden we van de eigenaar van ons pand in Sikasso dat hij wilde verbouwen en dat we binnen afzienbare tijd zijn pand moesten verlaten.

Eerst wilden we stoppen in Sikasso. Maar na veel nadenken en overleggen zijn wij tot het besluit gekomen om in Sikasso in afgeslankte vorm door te gaan en een nieuw hoofdkantoor-centrum te openen in Baguinéda, een landelijke gemeente met 50.000 inwoners. Het ligt 25 km buiten Bamako aan de Niger.


De reden van de verandering in Sikasso is deels geforceerd maar ook een nieuwe kans. Ons ideaal: overal sociaal culturele activiteitencentra voor de jeugd als motor tot ontwikkeling, willen we verder uitwerken en uitdragen. Vanuit Baguinéda kunnen wij makkelijker autoriteiten benaderen, samenwerken met andere organisaties en leraren vinden voor onze projecten. Vanaf nu is de dagelijkse leiding in handen van een Malinees. Dit is goed, een gewenste verbetering. Stagnatie in ontwikkeling is naast internationale achterstelling ook een kwestie van lokale mentaliteit. Je kan mensen faciliteren, dat is ook een voorwaarde, maar ze moeten daarnaast toch zelfinzicht krijgen. En daar kunnen ze elkaar het beste bij helpen.

In Sikasso zijn de volgende activiteiten gebleven:

– Peuter-kleuterschool met 65 kinderen en 4 juffen.
– Karateclub met 35 leden
– Medische zorg voor 200 straatkinderen door Adama Sountara
– Vrouwen naaischool met plaats voor 10 vrouwen.
– Verhuur van studio en geluidsapparatuur onder leiding van Issou One en Bwa Camara

En nu….
De verhuizing naar Baguinéda zit erop en is goed verlopen. Het nieuwe centrum is open en het loopt storm met de inschrijvingen. Er wordt een nieuw team samengesteld en de plannen voor de zomervakantie activiteiten zijn klaar. Op de site en via Facebook kun je het volgen.

Wij blijven enthousiast doorwerken om Miriyawalé te laten bestaan. Onze focus is momenteel vooral gericht om Miriyawalé te laten leiden door Malinezen. In het nieuwe centrum krijgt Moussa Doumbia de dagelijkse leiding.Moussa Doumbia heeft 4 jaar in Sikasso meegedraaid. Hij heeft toegezegd minstens 5 jaar te blijven en is een zeer capabele en toegewijde kracht van Miriyawalé. Wij blijven op de achtergrond om de grote lijnen en structuur te behouden en om de inhoud te bewaken. Bij een goed draaiend centrum hoort ook een degelijke financiële basis. Dat zal het komende half jaar onze taak en uitdaging zijn. Voldoende donateurs vinden zodat we 1500,00 euro per maand mogen gebruiken voor zowel het centrum in Baguinéda als onze antenne in Sikasso. We zitten nu op 500,00 euro per maand. Maar gelukkig krijgen wij dit jaar hulp van Koeka.

Wat doet Koeka?
Misschien kun je het nog herinneren: “Dit is Barakissa”? We hadden een tijd geleden een stukje over Barakissa op Facebook gepost. Haar verhaal was triest maar ook een goed voorbeeld van wat wij doen. Een kind in nood dat de weg kreeg aangeboden om te groeien en te ontwikkelen. Barakissa haar verhaal is het boegbeeld geworden van onze campagne samen met Koeka.

Koeka is een Nederlands kledingmerk gebaseerd op alles wat met slapen en verzorging te maken heeft, voor baby’s en kids. Sinds 2012 doneert Koeka jaarlijks 2.500,-. Nu heeft Koeka ook besloten om naast deze jaarlijkse donatie een deel af te dragen van de omzet van alle dekens en plaids die verkocht worden in de periode van 17 mei tot en met 31 augustus 2016. Bekijk hier of klik op de afbeelding voor hun prachtige aanbod en lees meer over Koeka en Miriyawalé.

Emmanuel Gbeimy 1979 – 2016 †
Alhoewel we deze nieuwsbrief graag voor positieve berichten gebruiken is helaas de realiteit soms anders. Mali heeft een van de hoogste sterfte cijfers ter de wereld. Vooral de armoede en slechte gezondheidszorg zijn hier oorzaak van waardoor ziektes vaak niet gediagnosticeerd worden laat staan behandeld. Zo hebben wij afscheid moeten nemen van Emmanuel Gbeimy (Petit Tonton). Emmanuel was gevlucht van Guinee naar Mali vanwege politieke vervolging. Hij werd bij ons vrijwilliger in 2012. Na zijn vertrek bij Miriyawalé in 2015 heeft hij samen met een groepje buurtbewoners een eigen organisatie ADE (Aide aux Enfants) opgericht. Wij hebben hem daarbij geholpen. Deze organisatie had in 2016, 2 activiteiten: Kansarme kinderen ondersteunen in hun schoolgang op de basisschool (Secours Scolaire aux Enfants Démunis) en een eigen peuter-kleuter school met 3 klasjes. Gelukkig is ADE nog werkzaam maar triest dat Petit Tonton dit niet meer kan meemaken.


Tot slot..
We bedanken alle trouwe lezers van de nieuwsbrief en donateurs. Zonder jullie kan Miriyawalé niets. Samen zijn we sterk. We hopen dat jullie ons blijven steunen en volgen. We staan open voor commentaar en goede ideeën. Schroom niet ons te mailen.

Multiculturele jongeren activiteit in Groningen.

Paddepoel's got talent

Samuel Touré, oprichter van Stichting Generations, heeft samen met een groep internationale enthousiaste sport en cultuurliefhebbers een sociaal culturele activiteit voor jongeren georganiseerd in buurthuis het Tuinpad in Groningen. Miriyawalé deed mee met voorlichting, knutselen (maskers maken) en Malinees eten en drinken maken. Jongeren konden op een podium hun talenten laten zien en werden beoordeeld door een jury. Er was een graffiti workshop, djembé workshop, playstation en panna competitie en buffet. Een DJ en MC vrolijkten iedereen op met swingende muziek en mooie praatjes.

Het was een leuke dag met mooi weer. Er was veel te doen en te beleven. Wat ik erg leuk vond was dat moeders van jongeren thuis eten hadden gekookt voor het buffet. Het waren moeders met heel verschillende achtergronden uit de hele wereld dus het eten was gevarieerd en verrukkelijk.

Janette

http://www.focusgroningen.nl/paddepoels-got-talent/

https://www.facebook.com/stichting.generations

tuinpad

`World coach` training voor vrijwilligers van Miriyawalé

Van 19 tot en met 23 oktober 2015 werd er een `worldcoach` training gegeven in Sikasso. Er deden 60 mensen mee. Ook 2 vrijwilligers van Miriyawalé.
De disciplines waren:
• Basketbal
• Frisbee
• Voetbal
De deelnemers blijven met elkaar in contact en over een half jaar volgt een tweede training.
Meer informatie over de training en de deelnemende organisaties:
http://www.worldcoaches.nl/nl/
http://sportfordevelopment.nl/

coach training

Tabaski 2015 @ Miriyawalé

groep [800x600]

 

In Mali heet het islamitisch offerfeest “Tabaski”. Het is het belangrijkste feest van het jaar. Iedereen wil een schaap offeren. Ook de mensen die het zich niet kunnen veroorloven. Een schaap kost tussen de 50 en 250 euro. Jan modaal verdient 100 euro in de maand. Het schaap is nog maar de helft van de kosten. Een familiehoofd moet voor iedereen nieuwe kleren kopen. Je kunt je wel indenken wat een sociale druk en afgunst dit feest geeft.

Het feest duurt 3 dagen. Iedereen loopt rond in mooie kleren, gaat bij elkaar op bezoek, vraagt vergeving voor z’n fouten en deelt eten uit. In het centrum koken we de 2e dag voor de straatkinderen en arme families en delen we kleren uit. We maken er een feestelijke dag van.

NB Het zijn wel tweede hands kleren, vaak afdankertjes uit Europa.

Opmerkelijk was dat een groepje van 12 garibouts gekleed in mooie kleren aan kwam zetten. Ze hadden zelf van hun bedelgeld gespaard om iets nieuws te kunnen kopen. Een geweldig resultaat van onze aanpak. Sinds 2 jaar kregen ze kleren van ons bij het einde van de ramadan en tabaski. Ze hoorden er dan bij en waren net als de andere kinderen. Dit jaar namen ze hun lot in eigen hand en lukte het hen om voor zichzelf te zorgen. Het gaat erom dat ze geïntegreerd blijven in de maatschappij, daarom geven wij kleren tijdens de feesten. Maar onderdeel van onze aanpak is ook om ze niet te afhankelijk van ons te maken.

Een collage van foto’s die we gedurende het jaar gemaakt hebben

straatkinderen

Er is flink geklust.

De afgelopen maanden was er behoorlijk wat activiteit op het centrum. Twee nieuwe vrijwilligers hebben de buiten muren  en poort opnieuw geschilderd en versierd. Op de foto kun je het mooie resultaat bewonderen. Het is fijn dat het centrum goed onderhouden wordt en er aantrekkelijk uit ziet. Het geeft een goede band met het centrum dat de vrijwilligers dit zelf mogen doen.

collage opknappen centre

 

Dieren op het centrum

We hebben al veel dieren op het centrum gehad. Nu is er een konijnenhok gebouwd in een buitennis tussen 2 ruimtes. Een mooie droge plaats om konijnen te houden. Tijdens een storm was het golfplaten dak van de buiten keuken losgekomen en kapot gewaaid. Het leek Moussa een goed idee om van de restanten een konijnenhok te bouwen in de nis.

Konijnen zijn rustige dieren. Kinderen vinden het fijn om bij ze te zitten en ze te verzorgen. We zijn begonnen met 3. Als ze hun reputatie eer aan doen hebben we volgend jaar een grote familie. In Mali worden konijnen voor het plezier gehouden en om op te eten.

konijnen

 

 

Groen

Overal waar het maar kan hebben we groen gepland en gezaaid op het centrum. Afrikaantjes doen het goed in Sikasso. Ook de passiebloem doet het goed en geeft hier bloemen en vruchten. Hij kan wel meer dan 25 meter lang worden. Eucalyptusbomen groeien hier als kool, we hebben er 4. Als plantenbakken gebruiken we potten maar ook oude autobanden en lege graanzakken. Dit is een goedkope praktische oplossing. Je kunt makkelijk water geven en wieden en de kinderen lopen de planten niet zo makkelijk stuk.

planten

 

Miriyawalé op Beach Sport Festival Meerwijck

Zaterdag 8 augustus was een gedeelte van het bestuur van Miriyawalé aanwezig op het Beach Sport Festival Meerwijck. We waren uitgenodigd door Samuel van Stichting Generations .

Jop geeft informatie

Jop geeft informatie

Onze tent

Onze tent

Mooi

Mooi

Resultaat

Resultaat

Teamwork

Teamwork

Groot en klein had plezier

Groot en klein had plezier

Zand........

Zand……..

Kennis gemaakt met Fatou

Kennis gemaakt met Fatou

Janette

Janette

Knutselen met Ellen

Knutselen met Ellen

Er was ook een podium

Er was ook een podium

Er werd gedanst

Er werd gedanst

En hoe!

En hoe!


In de schaduw van een fijne tent aan de oever van het Zuidlaardermeer hadden we een grote knutseltafel opgesteld net als ‘s middags in “Centrum Miriyawalé” in Mali. Er konden maskers gemaakt worden. Ook hadden we een info-stand om bezoekers te vertellen over het werk van Miriyawalé. Vanwege het mooie weer liep het geen storm, maar het was wel een gezellige dag.

Karate graduatie dag

Opwarmen

“Passation” Miriya Karate

Zondag 17 mei was een grote dag voor de leden van Miriya Karate.
Van onze karateclub met 32 leden deden er 16 mee aan het jaarlijkse graduatie examen. Er gingen 4 voor de oranje band en 12 voor de gele. Wat waren ze zenuwachtig. We begonnen lekker vroeg om 17.00 uur nadat de “dojo” zorgvuldig was geveegd en er voor de belangstellenden bankjes langs de kant waren neergezet.

 

 

Het programma bestond uit verschillende Kihon’s waarvan de deelnemers de Japanse namen natuurlijk ook moesten kennen, verder Kumite’s en een Kata. Na 3 uur was iedereen aan de beurt geweest. Een spannend moment toen de punten werden geteld en de uitslag bekend werd gemaakt. Eén deelnemer moet het examen nog een keer overdoen. De andere 15 zijn geslaagd.

Na afloop was er opluchting, blijdschap en een beetje verdriet en er stond een emmer frisse limonade klaar.

We hadden nog genoeg gele banden. Een deelnemer die leerling kleermaker is in zijn vrije tijd heeft de 4 nieuwe oranje banden genaaid. Eind mei is er een trainingsstop ivm de Ramadan en de regentijd. Na de grote vakantie beginnen we weer.

 

 

 

 

 

 

 

oranje band naaien

De karateclub is een activiteit van Miriyawalé die aanslaat en de deelnemers veel oplevert. Het is een hechte club met onderlinge solidariteit en sportieve competitie. De leden leren lichamelijke een mentale beheersing. Hun zelfvertrouwen en discipline groeien. Ze gaan respectvol met elkaar en de Sensei om. Ze moeten altijd op tijd en met een schoon karatepak komen.

 

De examencommisie

 

KARATE1

10 Vragen aan Janette Camara de Haas

tienvragenaanjanettecamaradehaas_1denhelder

DEN HELDER – In het Zondagochtendblad Den Helder verschijnt wekelijks de rubriek: ‘Tien vragen aan…’ Deze week (12-05-2015) geeft Janette Camara de Haas de antwoorden.

Janette Camara de Haas (1959) heeft negen jaar als jongerenwerker in Julianadorp gewerkt, in Vliet 60 en in de Wip-in.

‘Sinds 2008 ben ik directeur van Miriyawalé. Dit is een sociaal culturele organisatie in Mali die zich inzet ter ondersteuning van de ontwikkeling van kinderen, jongeren en vrouwen op het gebied van hulpverlening, cultuur, educatie en sport. We werken dagelijks in ons wijkcentrum en voeren af en toe ambulante projecten uit.’ (Foto: Albert Vermeulen)

Waar kunnen ze u ‘s nachts voor wakker maken?

Als het niet goed met je gaat en je hebt onmiddellijk mijn hulp nodig. En heel goed nieuws is nooit te vroeg om te horen.

Waar zou u uw laatste tien euro aan uitgeven?

Die laatste tien euro heb ik al uitgegeven. Sinds ik in Mali woon, werk ik zonder salaris en leef ik van donaties en giften. Dat doe ik nu al weer zeven jaar, dus het nieuwe is er wel af en ik heb er geen spijt van.

Hoe komt u echt tot rust?

In de natuur zijn, wandelen, zwemmen en tuinieren. Heerlijk. Ik ben extreem energiek maar kan ook heerlijk lui zijn, lezen en knutselen. Nadat ik hier in Mali ben begonnen met wandelen buiten de stad, heb ik mijn evenwicht gevonden en kan ik omgaan met de ellende waar ik dagelijks mee geconfronteerd word.

Wat zou verboden moeten worden?

Verspilling. Het teloor laten gaan van iets waardevols door nalatigheid. Ik zou het niet verkeerd vinden om algemeen te bevorderen dat mensen de uitdaging vinden om zuinig te zijn en royaal te delen. Daar wordt iedereen gelukkig van en dat willen we toch het liefste? Gelukkig zijn!.

Welke cd zou u iedereen willen aanraden?

De cd Diamond fingers van Sekou Bembeya Diabaté.

Wie zou u wel eens willen ontmoeten?

Ik zou het niet weten.

Wat is uw grootste overwinning?

In 2011 is Abou, mijn man en collega, plotseling overleden. Ik was in Nederland bij mijn moeder. Gelukkig had ik de tegenwoordigheid van geest om te bedenken dat ik op dat moment niet zelf ook nog iets groots moest veranderen in mijn leven maar dat het juist beter was om door te gaan met waar Abou en ik samen mee bezig waren en te rouwen. Nu, bijna vier jaar later is de mist behoorlijk opgetrokken en bestaat Miriyawalé nog. Abou is dan wel weg, maar zijn erfenis is springlevend.

Wat wilt u nog doen voor uw dood?

Als ik vandaag nog zou sterven, zou ik er vrede mee hebben. Heb ik nog een lang leven voor me, dan blijf ik me inzetten voor de jeugd in Mali. Verder wil ik mijn oude moeder tot steun te zijn en van mijn kinderen en kleinkinderen genieten. Ik zou ook heel graag nog een keer naar Jamaica reizen.

Wat is de beste (en slechtste) beslissing die de Helderse politiek het afgelopen jaar genomen heeft?

Eerlijk gezegd ben ik gestopt de soap van de Helderse politiek intensief te volgen. De ontwikkelingen hier in Mali nemen me teveel in beslag. Staatsgreep, burgeroorlog, Ebola. Gelukkig woon ik in het zuiden waar het relatief veilig is.

Wat wenst u uw medemens?

Steeds terugkerende momenten van nieuw, zorgeloos geluk.

janette met kinderen kl

Een zaterdag vol plezier en genieten

Zaterdag 18 april was het weer zover. We doen het 1x per maand maar soms komt het er niet van. We koken voor alle garibouts. Ik vraag ze “Wat willen jullie eten?” En zoals meestal is het anwoord “Macaroni met vlees en saus” en ….. “brood, mag er ook brood bij?” “Ja ook brood, en voor iedereen een banaantje” Alle ogen glinsteren, een sinaasappel gaat nu niet want het is geen sinasappeltijd. Het is kurkdroog en snikheet. De mango tijd is nog net niet begonnen. Banaantjes zijn betaalbaar, 3 voor 16 eurocent.

1feest

Moussa heeft alle boodschappen gedaan en is chef kok. Alice helpt mee opscheppen. Het muziekteam doet het geluid en de animatie.

 

3chefduclan

Een paar weken geleden werd er s avonds aan de poort geklopt. Een vriend van Abou stond voor de deur met een onbekende man. De man was een Nigeriaan die in Sikasso woont. Hij heeft een winkel met auto-onderdelen. Hij vertelde dat hij zich het lot van de garibouts aantrekt en om advies had gevraagd aan zijn dominee in Nigeria. Die vertelde hem een organisatie te zoeken in de stad die met de garibouts werkt, en hen financieel te steunen. De vriend van Abou bracht hem op ons spoor. Voor ons ook goed want het gaf net het zetje wat we nodig hadden. Van zijn gift, 32 euro hebben we 75 garibouts en 4 arme families kunnen voeden.

 

7eten

 

Het feest begon om half 4 met muziek en dans. Om 6 uur zijn we gaan eten. Zodra het donker werd om 7 uur zijn we met de film begonnen. Chicken run, How to become a pirate en een stukje van een Asterix en Obelix animatie film. Om 10 uur was het erf leeg en opgeruimd.

4portret1

5portret2

 

Voor de kinderen was het een geweldig feest. Het is belangrijk dat de buurt kinderen en de garibouts samen feestvieren.

Buiten de poort van Miriyawalé lijken de garibouts wel in een ander universum rond te lopen als de rest van de bevolking. Volkomen langs elkaar heen.

Books4life

In december 2014 hebben we een aanvraag gedaan bij Books4life Groningen.

Books 4 Life Groningen

Books 4 Life is dé tweedehands boekwinkel voor het goede doel. Door tweedehands boeken te verkopen zamelen ze geld in voor Amnesty International, Oxfam Novib en verschillende kleinere organisaties.

Books 4 Life wordt volledig gerund door vrijwilligers. Door vrijwilligers in te zetten en de overige kosten laag te houden kunnen ze een heel groot deel van de omzet doneren aan de goede doelen.

U vindt Books4life Groningen aan de

Rivierenhof 12

9725 HA Groningen

groningen@books4life.nl

 

Zaterdag 11 april 2014 was de uitreiking van de donaties aan de goede doelen. De hoogte van de donatie hangt af van het aantal stemmen wat het goede doel heeft gekregen van de vrijwilligers en de klanten. Voor ons was het best spannend.

11 April de dag van de donatie uitreiking

Het was een mooie middag met veel belangstellenden. Miriyawalé heeft van Books4life een bijdrage van 1275 euro gekregen voor de mediatheek (computerlessen, lees begeleiding, huiswerkbegeleiding middelbare school, bijlessen lagere school en internetaansluiting). We zijn hier erg blij mee. Bedankt.

abbyenpetra

Abby en Petra Top, de vrijwilliger van books4life die ons heeft aangemeld om in aanmerking te komen voor een donatie. Top Petra.

 

 

 

 

Journalist op bezoek

 

 

 

 

 

REPORTAGE – Mali huist flink wat Nederlanders met een eigen project, het zogeheten ‘particuliere initiatief.’ Miriyawalé is een laagdrempelig wijkcentrum in de Malinese stad Sikasso waar ook lol wordt gemaakt. Oprichter Janette: ’Je moet luchthartig kunnen helpen, anders ben je al snel een last.’ Manon Stravens doet verslag.

’We hebben ook 2 ezels! Moeder en zoontje.’ Janette zit op een houten bankje, te wachten naast de frietpan. Hemdje en luchtige broek aan, het lange haar in een slordige staart. Op de veranda drinkt een groepje jongens thee. Ik krijg een kamer toegewezen, mag douchen en meteen aanschuiven. Na een lange busrit en dwalen in het donker van het Malinese stadje Sikasso, op zoek naar Janette’s huis annex wijkcentrum Miriyawalé, beland ik in een warm nest. ’Bereid je voor’, waarschuwt Janette, ’Morgen krioelt het hier van de vrouwen en kinderen.’

In blauwe en roze schortjes zit een twintigtal kleine Malineesjes driftig te tekenen, aan twee lage houten tafeltjes, midden op het omheinde erf van het wijkcentrum. Een handvol nog kleiner grut speelt op een mat op de veranda, onder het oog van een jonge Malinese moeder. Janette schuifelt er tussen, roept hier en daar wat in het Bambara. De muren hangen vol kleurige kindertekeningen, overal ligt speelgoed.

’s Middags komen de garibouts, jongetjes die door hun koranleraar de straat op worden gestuurd om om geld en voedsel te bedelen. Op hun blote voeten en als schoffies gekleed, schuifelen ze verlegen binnen, op zoek naar de voetbal. Of om op de veranda televisie te kijken, terwijl klusjesman annex schoonmaker hun kleine wondjes verzorgt. Hip geklede tieners lopen in en uit. Ze helpen een handje mee, doen boodschappen. Een enkeling lijkt bijzonder geïnteresseerd in Linda, een Nederlandse stagiaire die sport- en theateractiviteiten organiseert.

Schuwe, wilde beesten

Miriyawalé is een bijna zeven jaar oud sociaal-cultureel activiteitencentrum en de vrucht van een liefde tussen een Nederlandse jongerenwerker, en ICT’er, Janette de Haas, en de Malinese kunstenaar en musicus, Abou Camara. Abou had 21 jaar in Nederland gewoond en gewerkt en keerde in 2008 terug om wat voor zijn land te doen. Maar na drie jaar overleed hij aan malaria (’We hebben hier heel wat drama’s meegemaakt’). Sindsdien is de dagelijkse leiding in handen van Janette en pleegzoon Jop.

 

 

Miriyawalé is een vrolijke vrijplaats waar kinderen en jongeren kunnen leren en spelen, ‘en fouten maken’, zegt Janette, ’want dat mogen kinderen in Mali niet.’ Door de stress van armoede staat het Malinese zorg- en opvoedsysteem op ontploffen, zegt ze. ’Elke dag weer brood op de plank zien te krijgen, dat legt een zware druk op mensen.’ Veel kinderen worden aan hun lot overgelaten. Van hen hebben de zwervende garibouts het het zwaarst. Janette: ‘Op straat geldt het recht van de sterkste. Dat heeft van hen schuwe, wilde beesten gemaakt. Ze staan bloot aan misbruik en mishandeling. Veel straatkinderen gaan ook gewoon jong dood. Het is niet fraai wat hier gebeurt, hoor.’ Miriyawalé biedt hen zorg en een veilige plek, een steuntje in de rug, voor de toekomst.

’s Middags wordt er tijdens de inloop gesport, gespeeld, gemusiceerd, geleerd: computer- en alfabetiseringslessen gegeven. Via theater wordt er voorlichting over veilig vrijen en, toen uitbraak in Mali dreigde, ebola, gegeven. In een bijgebouw krijgt een handvol vrouwen naailes, alfabetisering of computerles.

En, niet onbelangrijk, er wordt gefeest. ’Dat moet ook’, zegt Janette. ’Alleen maar armoede, ziekte en dood. Dat is niet te doen. Je moet ook plezier hebben, je kunnen uitleven en momenten van geluk beleven.’ Dan wordt er gedanst, gerapt, of een quiz gehouden. ‘En dan winnen ze een tandenborstel of een boek.’ De aangrenzende opslagruimtes staan vol met instrumenten en feestmateriaal. In een kleine ‘studio’ aan huis wordt gerepeteerd en muziek opgenomen.

Laagdrempelig werkt

Miriyawalé moet eigenlijk drempelloos zijn. Iedereen is er welkom, ‘mits ze zich aan de regels houden. Het centrum is van de deelnemers, ze moeten het zelf beheren.’ Dat betekent de voetbal terugbrengen, het erf vegen en op tijd komen bij karateles. ‘Een vraaggericht wijkcentrum werkt overal, hier in Mali, of in Nederland’, vindt Janette. Mensen zijn overal hetzelfde, ze willen plekken om samen te komen. Goede krachten bieden kansen, delen hun kennis, dat wordt altijd aangegrepen. ‘Een respectvolle open houding. Heldere regels en humor zorgen voor de rest.’

Miriyawalé werkt samen andere instellingen in de stad zoals radio “la voix de jeunes”, gezondheidsklinieken en scholen. Theatervoorstellingen in de klas, een artistieke scholencompetitie, samenwerking over de inhoud van voorlichting en doorverwijzen. Soms levert de openheid ook nog wat op. Zo brengt een groep Duitse soldaten die in Sikasso zijn vanwege een trainingsmissie, wekelijks een doos overgebleven rantsoen, sinds ze ooit per toeval op Miriyawalé stuitten.

Armoede maakt lelijk

Niettemin staan Janette en Jop dagelijks voor ’heel wat puzzeltjes en uitdagingen.’ Van plannen en afspraken houden ze in Sikasso niet, zegt Janette. ‘Er is altijd wel iemand die niet op komt dagen, alles gaat stuk, er zijn constant zieken en veel sterfgevallen. Armoede maakt lelijk.’

En Miriyawalé draait op giften en een enkele subsidie. Veel geld is er niet. En dus werken er alleen vrijwilligers. Een welkome steun in de rug, maar waar je af en toe ook je handen vol aan hebt, meent Janette. ’Vrijwilligers, vooral buitenlandse, komen om te helpen, maar zitten zelf ook vol vragen en onzekerheden, zodat ze nogal eens tegen zichzelf oplopen. Het is goed voor hun eigen ontwikkeling en dan minder een bijdrage voor het centrum.’

Veel van de ’kansloze’ Malinese jongeren die een tijd bij Miriyawalé vrijwilliger zijn geweest hebben nu werk, bij een elektriciteitsbedrijf, apotheek, als chauffeur of als schoenenverkoper. Maar Janette is bescheiden. ‘Miriyawalé is maar een centrumpje’, waarvan ze hoop dat het anderen inspireert en laat zien dat sociaal-cultureel werk helpt de menselijke ontwikkeling te bevorderen. Wat haar betreft komen er ‘overal in West-Afrika’ soortgelijke jongerencentra, die bovendien met elkaar samenwerken.

‘Maar denk niet dat je alle problemen op kunt lossen. Je moet hard werken, vrolijk zijn, luchthartig kunnen helpen, samen met de mensen leven en tegen teleurstellingen kunnen. Anders ben je een last voor de Malinezen.’ En je moet zéker niet gaan helpen om een gat bij jezelf te vullen, voegt ze stellig toe. ‘Dat veroorzaakt alleen maar teleurstelling.’ Jaarlijks gaat ze ook drie maanden weg. Express. ‘Want het hoogste goed is jezelf hier overbodig te maken.’

 

 

 

http://www.viceversaonline.nl/2015/04/miriyawale-een-vrolijke-vrijplaats-in-een-ellendige-omgeving/

 

 

 

 

 

 

 

Miriyawalé’s acties op Ebola in Mali

Miriyawale en Ebola:
‘Het zou dom zijn te wachten met actie tot het eerste Ebola slachtoffer ook in Sikasso een feit is’

Sinds de verwoestende Ebola uitbraak in Sierra Leone, Liberia en Guinea heerste er in Mali al angst niet vrij te blijven van het dodelijke virus. In oktober werd deze angst werkelijkheid met het bericht dat een doodzieke peuter door het land en de hoofdstad heeft gereisd en in Kayes is overleden. Enige tijd later bleek ook een hoog aangeschreven privé kliniek in Bamako al een Ebola geval gehad te hebben, zonder hier melding van gemaakt te hebben. De eerste Malinese Ebola slachtoffers waren een feit. Ik spreek Jop op Skype om te vragen hoe NGO Miriyawale hierop heeft gereageerd.

‘Toen het nieuws ons bereikte, waren we eerlijk gezegd best in paniek. We besloten het centrum een aantal dagen te sluiten om te vergaderen en informatie te verzamelen.’ vertelt Jop, hij is samen met Janette verantwoordelijk voor de dagelijks leiding van het cultureel centrum Miriyawale.
Jop: De uitzending van de NOS over ‘feiten en fabels’ heeft ons enorm geholpen objectieve kennis te verzamelen. Natuurlijk hadden we voorheen ook het nieuws gevolgd, maar als je dat oppervlakkig doet, overheerst vooral de angst. Je ziet verpleegkundig personeel in die witte pakken en krijgt zodoende het idee dat het enge dodelijke Ebola virus overal in de lucht zit. De werkelijkheid: griep is besmettelijker dan Ebola! Alleen lichaamsvocht van zieke of net overleden mensen kan het virus overdragen.’
Zodoende werd na de ‘dagen van bezinning’ besloten het centrum weer te openen. ‘Er zijn ontzettend veel mensen die op ons rekenen dus we wilden onze vaste activiteiten direct weer oppakken: de vrouwenschool, de peuterspeelzaal, theater en de muziek activiteiten met jongeren.’
Inmiddels zijn de ‘koorts pistolen’ aangekomen en worden alle bezoekers bij binnenkomst gecontroleerd. Zo is Miriyawale helemaal zeker geen besmettelijke personen binnen te halen.
‘Natuurlijk is het een vervelende procedure iedere dag, we zijn een open centrum, maar nu wordt iedereen bij de deur gecontroleerd. Ik heb de kinderen maar voorgelogen dat ik een foto van ze maak. Nu roepen ze iedere ochtend enthousiast: ‘Jop, foto, foto!!’ ’

Voor stagiaire Linda werd een besluit gemaakt vanuit Nederland: haar verzekering en universiteit verzochten haar dringend onmiddellijk naar Nederland te komen. Met lood in haar schoenen vertrok ze: ‘Ik had het zo naar mijn zin, het project was juist goed begonnen en toen moest ik weg.’

Tegelijk met Linda, moest ook directrice Janette naar Nederland vertrekken vanwege familieomstandigheden. Jop: ‘Dat vond ik wel even spannend, om er hier in Mali alleen voor te staan en dan ook nog met een dreigende Ebola uitbraak. We hadden besloten de activiteiten door te laten gaan, maar ik merkte dat er vanwege het virus behoefte was aan meer. Jongeren hingen aan mijn lippen als ik hen de feiten over Ebola vertelde.’
Daarom ging Jop op zoek naar degelijk Ebola voorlichtingsmateriaal, maar vond niets in het Bambara, de lokale taal. ‘Daarop heb ik samen met vrijwilligers de flyer van international SOS vertaald. Daar was die organisatie heel blij mee, ze gebruiken de flyer nu in heel Mali. Maar voor Miriyawalé is het ook heel belangrijk juiste informatie mee te kunnen geven aan bezoekers.’

Maar Jop wilde meer doen: ‘Linda werkte met de theatergroep, en de deelneemsters waren erg teleurgesteld dat zij moest vertrekken. Daarop besloot ik de groep te begeleiden een voorstelling te maken over Ebola. We hebben al meer ervaring met voorlichting middels theater, maar dit was weer een nieuwe uitdaging. De voorstelling gaat over een familie die met Ebola te maken krijgt en alle reacties die men kan hebben komen tot uiting in de verschillende rollen: angst, wijsheid, kennis, apathie en ontkenning.’
De voorstelling is ondertussen gefilmd en zal op scholen vertoond worden. ‘Op die manier bereiken we relatief gemakkelijk een grote groep. Helaas kunnen we deze voorlichtingsactie pas breed inzetten na de kerstvakantie. Een dreigende Ebola uitbraak en bijbehorende ‘immediate response’ preventie campagne laat zich nou eenmaal lastig plannen.’
Team Miriyawalé wacht echter niet tot na de vakantie met actie. ‘Deze week begint een groep vrijwilligers met voorlichting van deur tot deur’. De vrijwilligers zijn in korte tijd door Jop klaargestoomd om de juiste informatie te verspreiden en vragen te beantwoorden. Jop legt uit: ‘Hier zijn onder anderen verpleegkundigen in opleiding bij betrokken. Zo is het voor hen een leerzame ervaring en kunnen wij een grote groep mensen effectief bereiken’.

Ik weet uit ervaring hoe zwaar en grillig het werk met jongeren in Mali kan zijn. Daarom luister ik vol bewondering naar Jop zijn verhaal en vraag me af: ‘Ben je niet moe?’

‘Och, misschien een beetje. Maar het zou dom zijn te wachten met actie tot het eerste Ebola slachtoffer ook in Sikasso een feit is. Dit is het moment om aan preventie te doen en hopelijk een grootschalige uitbraak hier te voorkomen.’

 

Wil je op een mooie manier het werk van Miriyawalé ondersteunen?

Verstuur dan dit jaar onze ‘Kerstkaarten met een verhaal’   (snail mail kaart) en/of word vriend/donateur.

 

Abby Buwalda

 

PS

Wil je ook de feiten van de fabels over Ebola weten te onderscheiden? De NOS aflevering staat nog online

http://www.npo.nl/ebola-feiten-en-fabels/24-10-2014/14act1024Ebola