Malimuziek

Infanticide fills Mali female prison

BAMAKO–Coumba came to Mali’s capital in search of work — and pregnant outside wedlock. Fearful of her family’s scorn, the 18-year-old did the unthinkable.

Her employer offered to take her to a hospital where she could give birth. She refused.

“When the time came for me to deliver I went to the toilet. Then the child went into the hole and that was the end of it,” she said, speaking softly and looking down at the floor as she played with the hem of her skirt. She doesn’t say whether the baby was a boy or a girl.

Authorities arrested her after she told a friend what happened and the friend informed the police.

Here in one of the poorest countries in the world, abortion is illegal and UNICEF estimates only 8 percent of Malian women use contraception.

Infanticide or attempted infanticide has become the most common crime after theft and assault among inmates at the prison for women and girls in this West African capital.

Earlier this month officials said 25 out of the 122 female prisoners were being held for killing or attempting to kill their children.

Most who leave infants in vacant lots, gutters or toilet pits only serve a year or two; no one can say how long Coumba will stay here.

The offenders are mainly young women who have come to the capital from villages to take up work cooking and cleaning in families, some earning as little as US$10 a month.

Jacqueline Dembele sees girls almost daily who don’t want to keep their babies. She runs Muso Danbe, an organization which supports women and girls working as domestic workers.

“Often the men around them — the man of the house, the sons or other young men — take advantage of them. They get pregnant and then they will do anything they can to get rid of the baby,” Dembele says.

“They spend the whole time during the pregnancy thinking about how they are going to lose their job and how they will have to take the child back to their village. By the time they give birth they are totally traumatized, almost crazy,” she says.

One woman Muso Danbe has helped is 18-year-old Tabita. She came to see the NGO after she says she was drugged and raped by her employer. She later found out that she was pregnant.

Muso Danbe helped place Tabita in a refuge run by Catholic nuns. She gave birth and is now doing cooking classes so she can start working with a family again or get a job in a restaurant.

“Before when I was working I would make 15,000 CFA (US$33) a month, but now if I were to work in a family they would only pay me half that because people don’t want to employ a maid with a baby,” Tabita says.

Tabita looks down fondly at chubby little Jean Claude and says that she loves the child, but still would rather not have had him.

“Now that I have my child I have to stop working for at least five months. He’s just too small right now for me to work. And that’s five months of no salary,” she says.

In the courtyard of the women’s prison, a large tree protects the inmates from the sun as they sit in small groups and do each others’ hair, knit and prepare food.

The director of the prison, Hadiata Maiga, says many of the older women who have been detained for infanticide or attempted infanticide are reluctant to discuss what crimes brought them here.

“It’s tough for a woman who has thrown her baby into a gutter or a toilet to talk about it, but we have to try to help them,” she says.

In the prison, the women learn trades like sewing and soapmaking. They also tend a garden and have sessions with a drama teacher.

Coumba says she regrets having killed her child and looks forward to starting a new life.

“After I’m freed from this prison I’d like to go home and get married and, yes, I’d like to have children again too,” she says.

Prison entrance

Er is altijd wel weer wat te zeggen over het weer. Weerpraatjes zijn bepaald niet oppervlakkig meer. Wetenschappers buitelen over elkaar heen met hun bevindingen. Wel of niet je ongerust maken? In Sikasso hebben we in ieder geval de laatste jaren afwijkend weer. Regen op rare momenten en overstromingen, extreme kou en wind. Telkens weer vraag ik aan oude mensen: “Was het vroeger ook zo? Is dit normaal weer?’’   “Nee” zeggen ze dan. Maar ik weet dat men hier ook de grote droogte heeft gehad in de jaren ‘70, toen was het ook jarenlang ander weer dan normaal. De regens zijn wel terug gekomen maar verwoestijning is nog steeds een om aandacht vragende uitdaging.

http://www.wacholland.org/nl/news/verwoestijning-mali

Van het weerpraatje kunnen we gelijk overstappen naar de waterproblemen. God(in) zei dank je in Sikasso het water uit de kraan drinken, als er water uit de kraan komt tenminste. Dat is niet altijd zo. Wij zijn gezegend hier met schoon drinkbaar kraanwater, dat is in de dorpen niet zo. Daar haalt men water uit putten, beken en rivieren. Water wat bij lange na niet altijd gezond is.

http://www.oxfamnovib.nl/schoon-drinkwater-in-Mali.html

Dat ik me niet altijd kan douchen vind ik dan ook niet zo’n probleem. Ik vul elke avond tegen twaalven 2 grote emmers met kraanwater en weet dan dat ik in ieder geval genoeg heb de volgende dag voor Abou en mezelf. 

In Japan was ook afwijkend weer. De hevigste aardbeving uit de geschiedenis. Met een tsunami als gevolg en een meltdown in een kerncentrale. Mensen hebben zoveel energie nodig, denken ze, dat er enorme risico’s genomen worden. Oorlogen en kernrampen om maar gadgets te kunnen gebruiken. Het Franse leger en de NAVO werpen bommen in Libië. In Mali worden Franse vrijwilligers geëvacueerd ivm terreurdreiging. Pro- Ghadaffi aanhangers houden een protestmars in Bamako. De Libische rebellen beginnen al olie te verkopen. Ondertussen hebben wij, de inwoners van Sikasso vaker wel dan geen stroom en daar baal ik van als een stekker. Het is levensgevaarlijk om in het stikdonker met m’n mobyletje te rijden terwijl er brommers en auto’s met grootlicht op me afkomen en rondom me fietsers, auto’s vrachtwagens zelfs zonder licht rijden. Bovendien lopen er haast onzichtbare mensen aan weerszijden van de straat of steken over.

Nog 4 weken en ik ga weer naar Nederland.  Hopelijk is het dan mooi weer, schijnt de zon en kan ik zwemmen in de Noordzee en bruin worden op het Helderse strand.

Middagrust in het Centre (14H)

Terwijl de bezoekers naar de film (Tarzan) kijken neem ik de tijd om te schrijven.

De dagen rijgen zich met activiteiten aaneen. Ik vergeet te schrijven zoveel slurpen de dagelijkse bezigheden me op.

Er wordt verbouwd in het Centre (zie foto)

Er wordt hard gewerkt aan de decors voor het theaterproject. De première is 5 maart in “Parc de sport” Dat klinkt sjieker dan het is. De foto’s komen wel op de site, kan je het zelf zien. Er moesten natuurlijk veel boodschappen gedaan worden op het laatste moment en er gaan altijd dingen stuk die dan gelukkig wel weer gerepareerd kunnen worden voor het grootste deel, en ook voor een zacht prijsje.

Mijn brommer bv is in de reparatie geweest: 16 euro. Het frame was ook bijna in 2 stukken gebroken, dat is nu gelast. Maar ik kan er nu echt niet meer op rijden met 2 man en denk dat de dagen van m’n mobylette zijn geteld.

Stroomstoring

Ik kan een dag later pas verder schrijven want gisteravond was er een stroomstoring. Nu het warmer wordt (HEET dus) gebruiken de mensen meer stroom. De vraag is groter dan het aanbod. Vaak valt de stroom onverwachts uit maar vaak ook sluit men uit voorzorg elke avond een andere wijk af, soms ook de openbare verlichting in de hete maanden. De cinema bezoekers vlogen er als hazen vandoor de donkere straat op. er was geen maan en ze zijn best angstig in het stikdonker.

Mijn ritje naar huis werd een wandeling met de mobylette aan de hand. Hij reed zo’n 200 meter en hield er toen mee op. De bougie was niet goed meer, er kwam een rare geur uit de motor, de remmen deden het niet meer, het achterlicht ook niet en bovendien wilde hij niet starten. De hele week had ik al problemen gehad en werk niet kunnen doen omdat de brommer steeds haperde. Hier moet ik wel iets aan gaan doen. Ik had net vrijdag de brommer voor 10.000 laten repareren, maar ze was er stukken slechter aan toe dan voor de reparatie.

In de zomervakantie van 1 juli t/m 6 oktober gaan we in het Centre een zomerschool organiseren. Elke ochtend van 9-12 komen er 50 jongeren tussen de 6 en 18 jr en 5 leraren(essen). Elke maand komen er 50 nieuwe deelnemers zodat we in totaal 150 deelnemers kunnen inschrijven. De vakanties zijn hier lang en de kinderen vergeten in die 3 maanden gemakkelijk veel van wat ze de rest van het jaar op school geleerd hebben. De bedoeling is dat de leraren een andere, kindvriendelijkere en doeltreffendere pedagogische methodiek gaan hanteren dan gebruikelijk is op de scholen in Mali.  De “Emmaplein foundation” heeft Miriyawalé een subsidie toegekend om dit project te realiseren. De voorbereidingen starten na de première van het theaterstuk.

Aurélien, een jongeman uit Frankrijk, die 2 jaar hier bij de Assemblée regionale heeft gewerkt als vrijwilliger van FV, komt 15 maart 3 maanden bij Miriyawalé vrijwilligerswerk doen voordat hij weer naar Frankrijk moet!  Hij vindt het hier prettig. Hij gaat bij Jop logeren. Er komen ook 2 jonge vrouwen uit Canada 6 weken vrijwilligerswerk doen, daarover later meer.

Nu eerst maar afwachten hoe het vanavond zal gaan. Ik hoef tot die tijd helemaal niets meer te doen. Een raar gevoel, zouden we het zo goed georganiseerd hebben?

Jop was erg ziek, het gaat nu stukken beter. Ik ga zo bij hem op ziekenbezoek en dan om 19H naar Parc de Sport.

Als afsluiting een portret van Naffisatou. Zij is vrijwilligster in het Centre, ze maakt altijd de keuken en de gang schoon. Ze maakt heel veel indruk op me, ze is altijd lief, beleefd en vriendelijk, ze spreekt goed Frans en is dol op lezen, ze heeft elke week 2 uur informatica les, net als alle andere vrijwilligers. Ik denk niet dat ze saai en braaf is eerder sterk en taai.

Scooby, de hond van Miriyawalé was zwanger. We hadden haar een prikje gegeven omdat we geen kleine hondjes wilden. Bovendien was ze nog te jong, ze is tussen kerst en oud-en-nieuw 2009 geboren. Het prikje had niet gewerkt. Scooby werd alsmaar dikker. We begonnen ons op de kleintjes te verheugen. Van alle kanten kwamen er verzoeken. De kleintjes waren allemaal al verdeeld. Jop wilde er ook één, een vrouwtje. Hij had haar al een naam gegeven en een halsbandje en riem gekocht. Alle hondjes (6) zijn levenloos ter wereld gekomen. Scooby was ontroostbaar en ontdaan, de vrijwilligers ook.

Omdat Jop weer terug is hadden we een uitgelaten vrolijk feest. De kinderen en jongeren van heel klein tot super groot waren allemaal blij. De rappers konden hun geduld amper bewaren totdat Jop weer beats voor ze zou gaan maken. Een peutertje heeft de hele theatervoorstelling op Jops arm gezeten. Ze had me al een paar keer naar Jop gevraagd.

Nog even terugkomend op het thema “dieren”: Vorige week werd ik naar de deur geroepen; of ik een baby aapje wilde kopen? De jongen had het aapje gevangen toen hij in zijn voorouderlijk dorpje was tijdens de kerstvakantie. Hij had het meegenomen naar de stad maar kan er niet meer voor zorgen en wil het te gelde maken. Arme apemoeder, van haar kind beroofd, arm moederloos aapje.

De tijd bestaat echt, dat is me bekend. Veel merk ik er niet van

Als ik in de spiegel kijk staat me niet tegen wat ik zie

Nog altijd droom ik over later,

en hoop ik dat niemand heeft gemerkt wat ik heb gedaan

Om me heen lijdt men, strijdt men en hoopt men

dat niemand wat heeft gemerkt

Maar iedereen is bekend met de tijd,

met verval en met verlies

De kinderen komen spelen, verwonderd, vol kracht en pijn

Zij willen graag en liegen gaat hen nog slecht af

Hun dromen houden ze voor zichzelf, die zijn niet veilig in de openheid

Gelukkig zorgen ze voor elkaar

Vergeef wat nodig is, vergeef me alles

Ik geniet van wat mooi is

nog altijd droom ik over later

dat iemand merkt wat ik doe

Vandaag was een het intensieve dag op het Centre. De dag is nog niet voorbij. De vrijdagavond bioscoop vertoont een leuke Thaise vechtfilm. HeT erf zit vol met kinderen en jongeren en er wordt veel gelachen.  

Om 7.45 begon de dag hier met opruimen en schoonmaken. Om 8.00 uur zouden er technici van de “Electricité du Mali” komen om naar onze stroommeter te komen kijken. Vanaf dat we in het Nieuwe Centre zitten zit ik ze al achter de broek. De stroommeter loopt namelijk te snel. Zelfs als hij losgekoppeld is van het huis loopt hij door. De rekening is 3x zo hoog als in het oude Centre. Ja, ze zouden echt komen om 8.00 precies. Maar om 9.00 uur was er nog niemand en ik heb ondertussen een hotline met ze dus snel gebeld. O, is er nog niemand? Maar u zou ze toch op komen halen? Nou nee hoor. Het zijn geen kleine kinderen. Oké, er komt iemand aan. En inderdaad kwamen er 4 mannen in een pick-up truck die even naar de stroommeter keken. Wat er aan de hand was? Hij loopt te snel, zelfs als hij losgekoppeld is loopt ie. O, nou dan geven we dat door. Ze hebben zelf helemaal niets gedaan en alleen maar doorgegeven wat ik ze gezegd heb. Smiddag’s om 3 uur kwamen er weer 3 mannen en die hebben een nieuwe stroommeter geplaatst. Een wonderlijke dag. Al 10 weken loop ik de deur plat bij de EDM en er gebeurt niets en nu vandaag zonder slag of stoot een nieuwe meter. De nieuwe meter had wel 10 Amp. moeten zijn, en dat was hij niet. Hij is 5 Amp net als de vorige. Die 5 Amp daar kan je dus echt niets op aansluiten. Als ik wil printen moet ik de koelkast eerst van de stroom halen. Een waterkoker gebruiken of een strijkijzer; de stop springt. Nog weer gebeld, we zijn inmiddels bijna vrienden, als ik maandag het opwaarderen kom betalen voeren ze het dinsdag uit.

Het lijkt een simpel verhaal maar voor Malineese begrippen is het groots. Jop, bestuurslid van Miriyawalé en mijn assistent hier, heeft zolang hij in z’n huis woont nog helemaal geen stroom!

Ondertussen hebben Badian en ik ook de WC geverfd en van binnen van prachtige pentagrammen voorzien.

Vanaf een uurtje of 9 s’morgens waren er 2 jongetjes: Soumaila en Souleyman.

Daarover, en andere avonturen, morgen meer. Nu eerst me bezig houden met de filmavond.

Tanti Janetti

Inderdaad een nieuwe start, in een nieuw Centre en met een compleet nieuwe website. Maar ook gewoon lekker doorgaan met waarmee we met veel plezier en inzet bezig waren.