Scooby, de hond van Miriyawalé was zwanger. We hadden haar een prikje gegeven omdat we geen kleine hondjes wilden. Bovendien was ze nog te jong, ze is tussen kerst en oud-en-nieuw 2009 geboren. Het prikje had niet gewerkt. Scooby werd alsmaar dikker. We begonnen ons op de kleintjes te verheugen. Van alle kanten kwamen er verzoeken. De kleintjes waren allemaal al verdeeld. Jop wilde er ook één, een vrouwtje. Hij had haar al een naam gegeven en een halsbandje en riem gekocht. Alle hondjes (6) zijn levenloos ter wereld gekomen. Scooby was ontroostbaar en ontdaan, de vrijwilligers ook.
Omdat Jop weer terug is hadden we een uitgelaten vrolijk feest. De kinderen en jongeren van heel klein tot super groot waren allemaal blij. De rappers konden hun geduld amper bewaren totdat Jop weer beats voor ze zou gaan maken. Een peutertje heeft de hele theatervoorstelling op Jops arm gezeten. Ze had me al een paar keer naar Jop gevraagd.
Nog even terugkomend op het thema “dieren”: Vorige week werd ik naar de deur geroepen; of ik een baby aapje wilde kopen? De jongen had het aapje gevangen toen hij in zijn voorouderlijk dorpje was tijdens de kerstvakantie. Hij had het meegenomen naar de stad maar kan er niet meer voor zorgen en wil het te gelde maken. Arme apemoeder, van haar kind beroofd, arm moederloos aapje.





