Vanwege de warmte, +/- 46 graden, konden wij niet veel doen behalve Arabische thee drinken en hangen onder een boom. In de avond uren werd onze tijd gevuld met het luisteren naar livemuziek gespeeld door Abou en zijn vrienden bij een vuurtje vanwege geen stroom. Natuurlijk zijn we zo nu en dan wel op pad gegaan, maar de meest tijd werd bij de familie Camara doorgebracht. Door het vele hangen kwamen veel gesprekken tot stand waaronder die met Abou over het bouwen van een hotel van Leem. Ik was totaal niet bezig met mijn toekomst, maar zeer geïnteresseerd in dit project vanwege mijn droom ooit een hotel te hebben. Het rare van deze reis is dat ik me er verder niet zoveel van herinner, maar dat de drang groot was om terug te gaan.

In 2000 was alweer de tweede reis. Dit was een jaar waarin Mali erg veranderde. Coup d’Afrique (Afrika Cup) maakte een hoop los bij de bevolking, maar zeker ook bij de regering. Mali was opeens het middelpunt van de “wereld”. Overal werden stadions gebouwd, bomen gepland en werden wegen geasfalteerd. Mali zag er opeens aantrekkelijk uit en was een soort van begaanbaar. Voor mij werd Mali een toevluchtsoord waar ik me “anders” voelde en zeer op mijn gemak was. Sindsdien ben ik vrijwel om de 2 jaar terug gekomen om dit gevoel weer te herleven en de familie te zien die mij iedere keer met open armen ontvingen en nog steeds ontvangen. De moeder van Abou werd mijn oma en alle kinderen van de familie mijn neefjes en nichtjes. Abou noemde mij zijn adoptie kind en ik was één van de familie Camara in Mali.

In 2009 besloot ik eindelijk mijn droom te verwezenlijken en naar Mali te verhuizen. Ondanks de moeilijkheidsgraad van dit land als buitenlander en de lange weg die ik te gaan had om het hotel te openen voelde het als de beste keuze ooit. Bij aankomst in Mali bleek het toch niet te zijn zoals ik had gehoopt. In het kort: Op mijn laatste reis naar Mali in 2008 bood een goede (welvarende vriend) mij zijn leeg staande huis aan om daarin mijn hotel te beginnen. Dit was een prachtige Vila gelegen op de aankomst route van Sikasso. Helaas ging dit op het laatste moment niet door wegens de minachtende en zeer deprimerende situatie van mijn vriend. De opmerking “als er iemand komt te overlijden in je hotel draai ik de gevangenis in” deden voor mij de das om het plan. De zoektocht naar een nieuwe locatie en uiteindelijk nieuw plan gingen van start. Ook kwam ik er achter dat mijn ideeën verder moesten uitgewerkt worden en het idee meer in zich had dan ik dacht. Vooral de rechtspositie en doelen van het plan werden later duidelijker en beter uitgewerkt. Het koste mij uiteindelijk 2 jaar om alles oprij te krijgen en het plan te schrijven zoals het nu gaat worden.

In de tussentijd ben ik aan het werk gegaan in de organisatie van mijn surrogaat moeder en vader: NGO Miriyawalé. Een sociaal cultureel kinder- en jongeren activiteiten centrum. Als ik erover nadacht verklaarde ik mij zelf voor gek aangezien ik nooit veel met kinderen had en nooit had gedacht om een soort groepsleider te worden op het
“Centre”. Ik kwam uit de mode wereld waar ik Visual Merchandiser was bij een groot retail bedrijf in Nederland en het hippe leven leiden. Veel mensen begrijpen nog steeds niet waarom ik dat achter me heb gelaten. Toch deed en doe ik er alles aan om in Mali te blijven en mijn toekomst hier op te bouwen. Association MM opzetten om al mijn dromen te verwezenlijken en de mensen helpen die mijn hart hebben gewonnen.  

]]> http://www.malimuziek.org/mm-nl/http:/www.malimusic.org/mm-nl/sample-post/feed/ 0 http://www.malimuziek.org/mm-nl/http:/www.malimusic.org/mm-nl/sample-post/ http://www.malimuziek.org/mm-nl/http:/www.malimusic.org/mm-nl/sample-post/#comments Wed, 25 Jan 2012 14:46:10 +0000 admin http://www.malimuziek.org/mm-nl/?p=136 Hieronder de link van de nieuwsbrief  van Miriyawalé. Voor uw leesplezier!

http://us4.campaign-archive2.com/?u=a4da531b29b12e07cf2644221&id=4d790618d5